جانم فدای رهبر          

ملايكه، صداى ما را ضبط مى كنند، هم از گفتار ما، هم از اصل و نيّت گفتار كه به داعىِ الهى صادر شده است يا نفسانى و شيطانى عكس بردارى مى كنند. و هم از عمل ما عكس بردارى مى كنند، و هم از نيّت عمل ما، كه مثلاً نگاه ما به ديدِ امانت است يا خيانت.
 در قيامت هم به واسطه ى همين افعال و اقوال و احوال، صحنه ى عمل را به ما نشان مى دهند و از حقيقت عمل و نيّت عمل و تصميم و عزم و جزم و تخيّلات و اراده ى ما، كه منشأ خيرات يا شرور است، پرده بر مى دارند. آن چه از ما مى پسندند، معرفت اللّه  و خداشناسى است كه موضوع آن اشرف موضوعات است، و از راه معرفت نَفْس نيز حاصل مى شود.

بلاهايى كه بر ما وارد مى شود، تمام رحمت است، حدّاقلّ باعث تكفير گناهان مى شود. يكى از بزرگان كه به حبس بول مبتلا بود، بنا داشت حتّى آه نگويد. و در برابر اين بلا و قضاى الهى تسليم محض و صابر، بلكه راضى و خشنود باشد و لذا فقط وقتى خيلى تحت فشار قرار مى گرفت، پهلو به پهلو مى شد و مقدارى روى خود را به طرف ديگر برمى گرداند و مى فرمود: لا إِلهَ إِلاَّ اللّه . گويا حبس بول بعد از سن پنجاه سالگى بيشتر در انسان ظهور پيدا مى كند.

حضرت زين العابدين ـ عليه السّلام ـ مشغول نماز بودند كه امام باقر ـ عليه السّلام ـ كه در آن زمان كودك بودند، در چاه افتادند، مادر شريفه اش فرياد مى زد: بنى هاشم قلبشان ... است، در حالى كه خودش هم از بنى هاشم بود! نقل مى كنند: حضرت سجاد ـ عليه السّلام ـ بعد از نماز به او فرمود: اى ضعيفة الايمان! سپس تشريف بردند سر چاه و كودك را سالم از چاه بيرون آوردند.
علمايى ديده شده كه نمايش دهنده ى همين صحنه ها بودند.

مضمون روايت است كه: اگر نماز گزار توجّه خود را از خدا بردارد و به غير او مصروف نمايد، آيا بيم آن را ندارد كه:
«يَنْقَلِبُ وَجْهُهُ وَجْهَ حِمارٍ.»(1)
روى او به صورت چهره ى الاغ درآيد.

1. عوالى الّلالى، ج 1، ص 322؛ بحارالانوار، ج 81، ص 211. نيز ر.ك: صحيح مسلم، ج 2، ص 29 و...