رمضان در کلام امام رضا علیه السلام در روایات اسلامی رمضان، ماهى معرفی شده که ابتدایش رحمت، میانه‏اش مغفرت و پایانش آزادى از آتش جهنم است.امام رضا (ع) هم ماه مبارک رمضان را فرصتی استثنایی برای برای جلب محبت خدا و آمرزش گناهان برشمرده است.

امام علی ابن موسی الرضا علیه السلام در باره ماه مبارک رمضان ضمن معرفی این ماه به عنوان ماه توبه می فرمایند: « شهر رمضان شهر البرکة و شهر الرحمة و شهر المغفرة و شهر التوبة و شهر الانابة من لم یعفو له فی شهر رمضان ففی ای شهر یغفر له .» ، ماه رمضان ماه برکت است، ماه رحمت است، ماه آمرزش است، ماه توبه است، و ماه بازگشت (به سوی خدا) است هر کس در ماه رمضان آمرزیده نشود، در کدام ماه دیگر مورد آمرزش قرار می گیرد . (1)
امام رضا علیه السلام در روایت دیگرى ضمن توصیه به صله رحم و صدقه دادن در این ماه از آن به بزرگی یاد کرده و به نقل از پدرانش (علیهم السلام ) از رسول خدا (صلى الله علیه و آله و سلم ) روایت کرده که فرمود: « ان شهر رمضان شهر عظیم یضاعف الله فیه الحسنات و یمحو فیه السیئات و یرفع فیه الدرجات ، من تصدق فى هذا الشهر بصدقة غفرالله له ، و .... ».، ماه رمضان ماه بزرگى است خدا حسنان را در آن دو چندان کند، و سیئات را در آن محو کند، و درجات را بالا برد، هر که در این ماه صدقه اى دهد او را بیامرزد، و هر که در آن به مملوکان خود احسان کند خدایش بیامرزد، و هر که خوش خلقى کند خدایش بیامرزد، و هر که صله رحم کند خدایش بیامرزد.
سپس فرمود: براستى این ماه شما چون ماههاى دیگر نیست ، براستى چون به شما رو کند با برکت و رحمت آید و چون از نزد شما برود با آمرزش ‍ گناهان برود، این ماهى است که حسنات در آن دو چندان است ، و اعمال خیر در آن قبول است ، هر که در این ماه براى خدا عزوجل دو رکعت نماز نافله بخواند، خدا او را بیامرزد، سپس فرمود: بدبخت حقیقى کسى است که این ماه را طى کند و گناهانش آمرزیده نشود، اینجا است که زیان کار است ، و خوش کرداران به جوایز پروردگار کریم کامیاب گردند.(2)
همچنین امام هشتم (علیه السلام ) بر قرائت قرآن در این ماه تأکید کرده و این ماه را اینچنین توصیف می کنند: الحسنات فى شهر رمضان مقبولة ، والسیئات فیه مغفورة ، من قراء فى شهر رمضان آیة من کتاب الله عزوجل کان کمن ختم القرآن فى غیره من الشهور، و من ضحک فیه فى وجه اءخیه المؤمن لم یلقه یوم القیامة الا ضحک فى وجهه .... » ، نیکى ها در ماه رمضان پذیرفته ، و بدیها در آن آمرزیده است ، کسى که در ماه رمضان آیه اى از کتاب خداوند بخواند همانند کسى است که در ماههاى دیگر قرآن را ختم کرده و کسى که در این ماه در روى برادر ایمانى خود بخندد (و او را خوشحال کند) در روز قیامت او را دیدار نکند جز آنکه در روى او بخندد و او را خوشحال کند و به بهشت مژده اش دهد، و کسى که در این ماه به مؤمنى کمکم کند، خداى تعالى در هنگام عبور بر صراط کمکش کند در آن روزى که گامها بلغزد، و کسى که خشمش را در این ماه نگهدارد خداوند خشمش را در روز قیامت از او باز دارد. و کسى که درمانده اندوهگینى را دستگیرى و نجات دهد، خداوند در روز قیامت او را از هراس بزرگ آن روز در امان دارد، و کسى که ستمدیده اى را در این ماه یارى کند، خدایش در دنیا بر دشمنانش یارى دهد، و در روز قیامت نیز هنگام حساب و در کنار میزان یاریش کند.
ماه رمضان ماه برکت ، ماه رحمت ، ماه مغفرت ، ماه توبه و ماه انابه و بازگشت به درگاه الهى است ، کسى که در ماه رمضان آمرزیده نشود در چه ماهى مى خواهد آمرزیده شود؟ از خدا بخواهید در این ماه روزه تان را بپذیرد، و آخرین سال عمر شما قرار ندهد، و توفیق اطاعت خود را به شما دهد، و از نافرمانیش شما را نگهدارد، که براستى خداوند بهترین کسى است که از او درخواست کنند.(3)

رمضان اسمی از اسماء الهی می باشد و نباید آن را به تنهایی ذکر کرد مثلا ً بگوییم رمضان آمد یا رفت، بلکه باید گفت ماه رمضان آمد، یعنی ماه را باید به اسم اضافه نمود. در این زمینه هشام بن سالم از حضرت امام محمد باقر (علیه السلام) نقل روایت می نماید و می گوید: ما هشت نفر از رجال در محضر حضرت ابی جعفر امام باقر (علیه السلام) بودیم، پس سخن از رمضان به میان آوردیم. امام علیه السلام فرمود: نگویید این است رمضان و نگویید رمضان رفت و یا آمد، زیرا رمضان نامی از اسماء الله است که نمی رود و نمی آید که شی ء زائل و نابود شدنی می رود و می آید، بلکه بگویید ماه رمضان، پس ماه را اضافه کنید در تلفظ به اسم، که اسم، اسم الله می باشد، و ماه رمضان ماهی است که قرآن در او نازل شده است و خداوند آن را «مثل» و «عید» قرار داده است همچنانکه پروردگار بزرگ، عیسی بن مریم (سلام الله علیه) را برای بنی اسرائیل مثل قرار داده است، و از حضرت علی بن ابی طالب (علیه السلام) روایت شده که حضرت فرمود: شما به راستی نمی دانید که رمضان چیست (و چه فضائلی در او نهفته است!)