شهادت امام حسن عسگری علیه السلام
دریا به دریا، موج غم از سینه خالی می کنم صحرا به صحرا با غمت، آشفته حالی می کنم
با نغمه های نوحه گر، هم رنگ باران می شوم یاد از نگاه عاشقت، یاد از زلالی می کنم!
تا بشنوم یک پاسخی، از داغ بی پایان تو هر جمله از بغض گلویم را، سئوالی می کنم
آه، ای تمام تنهایی! ای تمام غربت! آیا کسی از ژرفای غریبی ات آگاه شد؟ آیا کسی غریبانه های اندوهت را شناخت؟
آیا کسی پی به راز نگاهت برد؛ آن گاه که عطر حضورت را فوج فوج دشمن، در میان گرفته بود و چون گل، در احاطه چشمانی خوارتر از خار، درس مهر و عاطفه، به آسمان و زمین می آموختی؟
انگار، آستان کبریایی خانه ات، دانشگاه احساس فرشتگان بود؛ فرشتگانی که عاشق شدن را از تو آموختند و با تو، عشق الهی را تجربه کردند؛ عشقی که تو را در حصار تنهایی ـ دور از وطن و تحت نظر ـ قرار داده بود، عشقی که تمام موجودات را وادار می کرد، تا به ارتفاع نگاهت سجده، و ژرفای شکوهت را در عرش، جستجو کنند.
مولای من! اگر آفتاب می درخشد، به نام توست! اگر ماه می دمد، به احترام توست!
اگر گل می خندد، اگر آبشار می رقصد و اگر پرنده می خواند، به خاطر تو و عشق آسمانی توست که جلوه جاودانی حیات را به تماشا گذاشته است!
... آن روز، تن رنجوری که داغ غربت بر دل، خستگی هایش را پشت سر می گذاشت، در بهار جوانی، به تجربه خزان نشست و همسایگی عرش را برگزید؛ مردی که کوردلان «بنی عباس»، به آفتاب جمالش رشک می بردند؛ کوردلانی که با چهره های سیاه، اندیشه های سیاه، دست های سیاه و جامه های سیاه، جهل مجسّم تاریخ بودند؛ جهلی که حتی «بوجهل و بولهب» را شگفت زده می کرد!
آن روز، نگاه تاریخ، شاهد غربت امامی بود، که هم چون جدش، امام موسی کاظم علیه السلام ، تشییع می شد؛ امام غریبی که تنهایی اش را آسمان، هیچ گاه فراموش نخواهد کرد! امام غریبی که تنها فرشتگان الهی، پرستارانِ خلوت رنجوریش بودند!
اَلسَّلامُ عَلیْکَ یا وَلیَّ النِّعَم؛
السلام علیکَ یا هادیَ الْاُمَمْ؛
السلام عَلیک یا سَفینَةُ الْحِلْم؛
السلام علیک یا اَبَا الاِمامِ الْمُنْتَظَر؛
مولا جان!
آدینه همیشه بوی باران دارد آیینه، غبار غم به دامان دارد
وا کن کمی از راه تماشا، ای اشک! امروز دلم دوباره، مهمان دارد
درود بر تمام تنهایی ات، که حتی از دیدن فرزند، محرومت کردند! درود بر غربت دیر آشنایت، که یاد مدینه را در نگاهت زنده می کرد! درود بر عطر کلامت، که حضور بهاری ات را به سراسر گیتی، بشارت می داد! درود بر جهاد فی سبیل اللّه تو، که پایانش به «شهادت» ختم شد.
مولا جان! دست هامان خالی، چشم هامان پر از اشک و سینه هامان از داغ شهادتت، لبریز است.
فانوس به خون نشسته مژه هامان را نذر سقاخانه عشق می کنیم و پیشانی ارادت به آستان آسمانی ات می ساییم؛ گوشه چشمی به ما کن، مولا!
روزی که امام حسن عسگری علیه السلام از دنیا رفت ( هشتم ربیع الاول سال دویست و شصت) تمام مردم شهر سامرا یکپارچه نوحه و فریاد میکردند که « پسر رضا - امام حسن عسگری - از دنیا رفت!» خلیفه نیز عده ای را به خانه امام حسن عسگری علیه السلام روانه ساخت تا اطاقهایش را تفحص کند و از آنچه هست صورت بگیرند و مهر و موم کنند. خلیفه به دنبال فرزند امام حسن عسگری بود و برای همین زنانی را فرستاد که زنان باردار خانوادهی امام را شناسایی کنند.
 |
به دنبال پخش خبر وفات امام علیه السلام همه بازارها تعطیل شد و تمام فرماندهان و کاتبان حکومت و همه اقشار مردم در تشییع جنازه امام حضور داشتند.
خلیفه به ابو عیسی، پسر متوکل ، دستور داد که بر جنازه امام نماز بخواند، جنازه را که بر زمین گذاشتند، ابو عیسی نزدیک آمد و پارچه کفن را از صورت امام حسن عسگری کنار زد و به تمام حاضرین - علویین، عباسیین، فرماندهان، قاضیان، فقها و پزشکان و. . . - اعلام کرد که: « ببینید! حسن عسگری به طور طبیعی از دنیا رفته است.» بعد بر امام نماز خواند.
امام حسن عسکری در همان اتاقی که پدرش به خاک سپرده شده بود، مدفون گردید.
مدت امامت آن امام بزرگوار پس از پدرش امام هادی علیه السلام پنج سال و هشت ماه و سیزده روز بوده است.
شهادت هنر مردان خداست .